Djunies

Hoi allemaal,

Ik ben Djunies. Werkzaam als holistisch therapeut, na een ernstig depressie ook als vrijwilliger werkzaam op de basisschool van onze drie jongste kinderen en tevens vrijwilliger bij Stichting Musical Stella Duce.

Samen met Tom (41) heb ik een groot gezin, onze Lot (14), Jor (12), Nouk (10), Krijn (4) en Mies(4). We wonen in Baarlo.  Ons leven is nogal hectisch met al onze bezigheden, maar de komende weken komt er nog een bezigheid bij.

Inmiddels drie en half jaar geleden belandde ik in een ernstige depressie. Meerdere diagnoses volgden, op lichamelijk en geestelijk vlak. Verschillende therapieën volgden, ook medicateus. Iedere discipline hielp om mij weer op de been te krijgen. Echter raakte ik mijzelf helemaal kwijt. Wie was ik zonder alle labels? Wie was ik in de kern en wat had ik weer nodig om weer thuis bij mezelf te komen?

Mijn opleiding tot holistische therapeut bracht mij veel. Fysiek had ik nog een schop onder de kont nodig. Toen was daar opeens het bericht van het dreamteam, precies op het juiste moment. Nu geven de trainingen mij de fysieke ondersteuning van mijn herstel. De laatste stapjes om mij weer helemaal oké te voelen met mijzelf.

Ik loop enerzijds voor mijn eigen herstel, maar tevens ook om meer aandacht te vragen voor mentale ziektebeelden die dus ook een lichamelijke oorzaak kan hebben in mijn geval was het hormonaal namelijk pmdd de grotere zus van pms.

Het was een lange reis om de weg weer terug te vinden, maar dit voelt letterlijk en figuurlijk dat dit de laatste stappen naar mezelf zijn. De komende Venloop zal ik bij elke kilometer een stukje oud zeer achter mij laten en een stukje nieuwe toekomst schrijven. Laten er nog maar veel stappen komen.

8 weken langs de kant… maar nog steeds onderdeel van het team 🧡

Hardlopen voelt soms alsof alles vanzelf gaat. Je trekt je schoenen aan, stapt de deur uit en voor je het weet zit je in je flow. Totdat het leven even anders beslist.
Voor mij betekende dat: 6 weken eruit door een operatie voor de pmdd en daar bovenop nog eens 2 weken pauze door sneeuw en gladheid. Acht weken geen kilometers, geen schema’s, geen startknop op mijn telefoon.

En eerlijk? Dat was lastig. Heel lastig.

De operatie was niet alleen noodzakelijk voor mijn geestelijk herstel, maar ook belangrijk om mijn PMDD beter onder controle te houden voor de toekomst. Dat gaf er mentaal een extra laag aan. Het was geen “gewone” pauze van het hardlopen, maar een bewuste keuze voor mijn gezondheid op de lange termijn. En hoewel ik daar volledig achter stond, maakte het het stilzitten niet makkelijker.

Wat ik in die weken merkte, is hoe groot de rol van hardlopen inmiddels in mijn leven is. Het is niet alleen trainen, het is ontspanning, structuur en soms ook mijn hoofd leegmaken. Dat viel ineens weg. Toch probeerde ik de focus te verleggen: herstel, rust, vertrouwen houden. En vooral: geduld (niet mijn sterkste kant).

En net toen ik voorzichtig weer vooruit begon te kijken, gooide het winterweer roet in het eten. Sneeuw en gladheid zorgden ervoor dat ik nóg twee weken geduld moest hebben. Veiligheid ging voor alles, maar makkelijk was het niet.

Toch gebeurde er in die periode ook iets positiefs. Ik werd gedwongen om écht te luisteren. Naar mijn lichaam, maar ook naar de mensen om me heen. De trainers Pascal en Guido, en natuurlijk Vivian, hadden al aangegeven dat mijn herstel er goed uitzag en dat het terugkomen waarschijnlijk beter zou gaan dan ik zelf verwachtte. En eerlijk? Daar had ik best wat meer op mogen vertrouwen. Ik was vooral bang om te snel te willen, om weer teruggeworpen te worden.

Dat vertrouwen kreeg op 24 januari echt vorm. De eerste training waarin ik 5 kilometer met het team liep. Rustig, zonder druk, maar samen. Geen focus op tempo of prestaties. En toch voelde die training bijzonder. Het had een gouden randje. Gewoon weer onderdeel zijn van het team, samen starten, samen finishen – dat moment vergeet ik niet snel.

Wat me misschien nog wel het meest heeft geholpen in deze hele periode, is het Dreamteam zelf. De appjes, de Strava-activiteiten, de aanmoedigingen. Ook als je zelf niet loopt, blijf je onderdeel van iets groters. Dat maakt het verschil op momenten dat het even tegenzit.

Nu kijk ik vooruit. Niet te snel, niet te fanatiek, maar stap voor stap. Deze periode heeft me weer even laten voelen dat vooruitgang niet altijd in tempo of kilometers zit. Met vertrouwen, maar ook met respect voor mijn lichaam. Stap voor stap bouwen we weer op. En met die blik vooruit staat er iets moois op de planning: Venloop op 29 maart. Niet per se als prestatie-doel, maar als symbool. Van terugkomen, van doorzetten en van samen lopen.

Aan iedereen die ook noodgedwongen langs de kant staat: je bent niet weg, je bent onderweg. En die comeback? Die smaakt straks extra zoet.

Zoals ik al benoemde deze acht weken hebben me geleerd dat vooruitgang niet altijd in kilometers of snelheid zit. Soms zit het in herstellen, vertrouwen, durven loslaten, geduld en het durven leunen op de mensen om je heen. Juist daardoor voelt het lopen nu misschien wel waardevoller dan ooit.

En dat neem ik mee. Op naar alles wat nog komt – samen met het Dreamteam.  

In mijn vorige blog schreef ik dat de Venloop voor mij geen prestatiedoel was, maar een symbool. Een symbool van terugkomen. Inmiddels weet ik: die lijn is flinterdun.

Voor de Nieuwjaarsloop scoorde ik nog snel nieuwe schoenen bij Mark van Run2Day – wat een topbegeleiding bij het uitzoeken. Het blijft toch een soort snoepwinkel voor hardlopers. Guido, ook jij bedankt voor deze gouden schoenentic.

De Nieuwjaarsloop zelf was nat, maar goed. Ik liep de 5 kilometer in een half uur en voelde direct: hier zit meer in. Mijn mindset verschoof. Van “lekker lopen” naar: wat kan ik op de 10 kilometer? Dat herken ik van mezelf – als ik ergens voor ga, ga ik er ook echt voor.

Mijn duurlopen gingen steeds beter. Ze voelden makkelijker, maar ergens sloeg dat ook een beetje door. Een nog sneller schoentje (nogmaals dank, Mark), iets verder lopen, en eerlijk is eerlijk: iets minder goed luisteren naar mijn lijf. Een klassiek valkuiltje.

De parcoursverkenning met het team moest ik helaas missen, maar een dag later nam Pascal mij onder zijn hoede. Samen liepen we alsnog een prachtige route. Mijn muziek viel uit toen we Duits gebied in gingen, maar eigenlijk was dat een cadeautje. Ik ervaarde hoe hardlopen ook kan zijn: hoofd leeg, volledig in het moment, voelen wat je lichaam doet. Mindful. Heerlijk.

De laatste weken vlogen voorbij. De filmpjes van onze naasten – geregeld door Vivian – gaven echt een extra boost. En toen was het zover: de dag van de Venloop.

Aan de start had ik twee doelen:

1. Lekker lopen
2. Proberen binnen het uur te finishen

Dat “lekker lopen” was in het begin even zoeken. Wat is de Venloop een waanzinnig evenement! De drukte maakte het lastig om mijn eigen tempo te vinden en goed in te halen. Maar alles langs de kant – de mensen, de high fives, de sfeer – maakten dat meer dan goed. Lekker lopen zit dus niet alleen in het behalen van snelheid, maar ook in het meegaan in de sfeer en het loslaten van verwachtingen.

Na zo’n 7 kilometer kwam er ruimte en kon ik beter mijn ritme pakken. En toen; die laatste meters. Een fantastische eindsprint op de Parade, gedragen door muziek, publiek en pure energie.

Misschien heb ik qua tijd niet alles eruit gehaald wat erin zat. Maar hardlopen is voor mij meer dan tijden. Het is vrijheid. Jezelf uitdagen. Doorzetten. En vandaag viel dat allemaal samen. Mijn Venloop-doel was om mij bij elke stap lichamelijk fitter te voelen en mentaal sterker te worden. Ook dit is vandaag voelbaar behaald.

Ik wil iedereen bedanken die mij geholpen heeft om hier te komen. Mijn teamgenoten, trainers Guido en Pascal, onze mental coach Vivian, en natuurlijk mijn thuisfront – zonder jullie was dit niet gelukt.

Terwijl ik nu voldaan in bed lig na te genieten van wat we als team hebben neergezet, dwaalt mijn hoofd alweer vooruit. Nieuwe doelen. Nieuwe dromen. Mijn lijf voelt nu goed, hoe dat morgen voelt is natuurlijk de vraag, maar dat antwoord blijf ik jullie verschuldigd. Ik hoop natuurlijk dat na ons topteam er volgend jaar weer acht toppers opstaan voor het Venloop Dreamteam van volgend jaar. En ik wil jullie natuurlijk niet beïnvloeden met eventuele kleine pijntjes.

Wat ik volgend jaar doe met de Venloop? Dan sta ik eerst het nieuwe Dreamteam op de 10 km aan te moedigen om vervolgens de Halve marathon te gaan lopen.

We zien elkaar daar.

PS: Ik was trouwens gewoon binnen het uur gefinisht. Dus ja – alle doelen behaald!