Sonja

Hallo ik zal mij even voorstellen; ik ben Sonja en ik ben 51 jaar. Ik woon samen met mijn man en onze twee honden. Verder ben ik moeder van twee uitwonende kinderen.

Al jaren volg ik de blogs van het Venloop Dreamteam en droomde ervan om hieraan deel te nemen maar ik wist ook dat ik door het mantelzorgen voor mijn vader niet aan deze verplichting kon voldoen.

Eind vorig jaar overleed mijn vader. Doordat ik jarenlang voor hem gezorgd heb viel ik na zijn overlijden een beetje in een zwart gat. Ik had nu tijd over en moeite om deze in te vullen voor mezelf … totdat ik de oproep voor het Dreamteam voorbij zag komen. Ik dacht dit is mijn kans om echt voor mijzelf te kiezen en iets te doen wat ik wil leren op een verantwoorde manier en wat ik ook kan blijven doen in de toekomst.

Ik heb tegen niemand gezegd dat ik hier voor aangemeld heb en moest alleen nog afwachten.. Toen het telefoontje kwam dat ik mocht deelnemen aan het Dreamteam maakte mijn hart een sprongetje van blijdschap… Eindelijk een keuze voor mezelf. Ik heb er heel veel zin in om met alle teamleden en trainers hier een top 30 weken van te maken met als doel allemaal over de finishlijn tijdens de Venloop.

Hier mijn 2e blog over mijn avontuur bij het Venloop Dreamteam. En ik moet zeggen wat een leuk avontuur is dit. Na onze eerste kennismaking met iedereen begon het we kregen een mail, met heel veel cijfers en afkortingen. Het duurde dan ook even voor ik dat onder de knie had en soms moet ik nog 3 keer kijken. Gelukkig hebben we onze trainers die precies weten wat er bedoeld wordt. 

De trainingen zijn af en toe zwaar (ik heb een keer 4 dagen spierpijn gehad) maar wat ik het leuke vind is dat je merkt dat je vooruit gaat. 

Wat ikzelf moeilijk vind is mijn ademhaling te regelen. Maar ik kijk telkens weer uit naar de training. De trainers, onze coördinator maar ook mijn teammaatjes zijn top. Zo top dat we spontaan zijn gaan eten op mijn werk met z’n allen. Maar ook bij ziekte blessures en zo zijn de lijntjes kort. Voor mij is het vooral een mooi en sportief avontuur waar ik soms al droom van nog meer.

Wat een mooi avontuur dat met de Venloop zelf ten einde is gekomen.

Het was een rollercoaster van emoties en wat hebben we veel gelachen maar er zijn ook heel wat tanen gevallen in die 30 weken.

Helaas heb ik de Nieuwjaarsloop niet kunnen lopen wegens een blessure. Pascal en de fysiotherapeut hebben mij met een aangepast programma weer op de been gekregen. Twee weken voor de Venloop had ik eindelijk de 8 km in de benen en kreeg ik weer vertrouwen; dit gaat mij lukken (niet wetende wat nog ging komen).

Ongeveer anderhalve week voor de Venloop werd één van onze honden ziek en moesten we deze in laten slapen. Die week ben ik wel naar de training gegaan maar m’n hoofd was er niet bij.  Later die week, op vrijdag, ging het wat beter en heb ik de dag erna, op zaterdag weer heerlijk getraind. Een dag later, op zondag, een week voor de Venloop, kreeg mijn man een ongeluk. Op maandagochtend zat ik huilend aan de telefoon met Vivian en heb ik aangegeven dat ik niet wist of ik de Venloop kon en zou gaan rennen.  
De rest van de week heb ik van dag tot dag bekeken wat en of het zou gaan lukken. Tegen mensen om me heen heb ik gezegd dat als ik de Venloop zou gaan rennen dat die vanuit mijn tenen komt. Maar; I did it.

Wat een team wat een sfeer en niet te vergeten Vivian, Guido en Pascal die deze 30 weken onze steun en toeverlaat waren. Zonder deze drie toppers was t mij niet gelukt. Ik ben zo trots op mijzelf en op mijn teamgenoten dat wij met z’’n allen ons eigen doel hebben bereikt.

Nu neem ik twee weken rust en dan ga ik door met trainen want dit smaakt naar nog meer kilometers.