Jeanine

Hallo!  

Mijn naam is Jeanine Roulaux. Ik ben 33 jaar oud, woon sinds 2,5 jaar in Maasbree en werk als leerkracht in het basisonderwijs. 

Sinds mijn vijftiende worstel ik met mijn gewicht, maar ben altijd sportief geweest. Wat begon met boksen op de Wii is in de loop der jaren uitgegroeid tot interesse voor bewegen: van Zumba en boksen tot Xcore en trainen in de sportschool. Ik vind héél veel dingen leuk! Hardlopen probeer ik ook al jaren op te pakken, maar helaas gooien blessures steeds weer roet in het eten. Daarom wandel ik veel, maar stiekem blijft die wens om écht te kunnen hardlopen altijd knagen. 

Ieder jaar loop ik mee met de Venloop wandeltocht, en ieder jaar stel ik me voor hoe het zou zijn om op zondag daadwerkelijk de Venloop te kunnen rennen. De afgelopen maanden ben ik bewust aan de slag gegaan met een gezondere leefstijl, meer structuur, beter eten en bewuster bewegen. Dit voelde als hét moment om de stoute schoenen aan te trekken en me aan te melden voor het Dreamteam. 

Samen trainen in een groep met hetzelfde doel, onder begeleiding van professionele trainers gaat me hopelijk nét dat zetje geven dat ik nodig heb om mijn droom waar te maken: de Venloop 10 kilometer rennen in maart 2026. 

Inmiddels zijn we, als deze blog online komt, al een paar weken bezig met trainen. De sfeer is goed: we werken hard, maar er is ook ruimte voor gezelligheid, een grap en een lach. De trainers begeleiden ons met aandacht en delen waardevolle tips en tricks om het hardlopen vol te houden én op te bouwen. 

Ik kijk enorm uit naar de komende maanden. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit een prachtig avontuur wordt — voor mij, en voor ons allemaal. 

Zo, nu komt de Venloop echt dichtbij.

We hebben inmiddels flink wat trainingskilometers gemaakt. In het begin was het vooral wennen: aan het schema, aan het tempo en ook aan het vertrouwen in mijn lijf. Nu voelt het steeds normaler. Niet dat elke training een feestje is hoor, maar het is wel steeds meer ‘gewoon gaan en doen’. En ja… ik vind het oprecht leuk. Dat had ik een jaar geleden niet durven zeggen.

Op 4 januari stond eigenlijk onze eerste wedstrijd gepland, maar die werd afgelast vanwege het weer. Even balen, want je leeft er toch naartoe. Gelukkig kwam er een nieuwe kans: op 22 februari liepen we de Orion Nieuwjaarsloop, onze eerste officiële 5 kilometer.

Het was nat. En zwaar. Maar ik liep ‘m uit. Niet snel, niet soepel, maar wel gedaan. En bij de finish was ik vooral trots. Omdat ik er stond en het gedaan had. Punt.

Deze maanden gingen trouwens niet zonder hobbels. Pijntjes en kleine blessures kwamen af en toe weer langs. Dat blijft spannend, want dat is precies de reden waarom hardlopen bij mij eerder steeds misging. Wat ik nu anders doe? Sneller ingrijpen, luisteren, doms rust pakken of even aangepast trainen, Gas terugnemen terwijl ik liever doorga. Maar ik geef niet meteen op. En dat voelt als vooruitgang.

En nu?

Nog drie weken tot de Venloop.

De spanning komt een beetje op, maar ik heb er vooral veel zin in. De sfeer, het publiek langs de kant en gewoon zelf meelopen in plaats van toekijken.

De laatste weken ga ik nog even volop genieten met ons vreselijk gezellige Dreamteam, Vivian en de trainers. Samen nog wat kilometers maken, nog wat lachen tussendoor en dan… genieten op 29 maart! 

Ze zeggen vaak dat de laatste loodjes het zwaarst wegen — en ja, in mijn geval was dat zeker zo.

Begin maart raakte ik geblesseerd en kon ik 2,5 week niet hardlopen. Met veel hulp van therapeuten, trainers en andere lieve mensen om me heen, was ik 1,5 week voor de Venloop gelukkig voldoende hersteld om toch nog wat korte trainingen mee te kunnen pakken. Het was spannend, maar het is gelukt.

Op 29 maart stond ik aan de start van de 10 km van de Venloop… en ik heb hem uitgelopen — yes!! Met een aangepaste strategie van hardlopen en wandelen kwam ik over de finish. Moe, maar voldaan en vooral enorm trots! En die blessure? Die hield zich gelukkig opvallend rustig.

Nu is het Venloop Dreamteam-seizoen voor mij voorbij. Jammer, want wat was dit een mooi avontuur. Ik heb genoten van begin tot eind. Waar we in september begonnen met snel wandelen, renden we in maart allemaal de 10 km van de Venloop.

Ik ben de Venloop — en in het bijzonder Vivian en trainers Pascal en Guido — enorm dankbaar. Voor alle trainingen, het meedenken als het minder ging, het luisterend oor, het geduld en de gezelligheid. (Ook al heb ik jullie soms vervloekt als we weer een heuvel op moesten 😉)

Zonder jullie, en zonder de andere Dreamteamleden, had ik dit avontuur nooit zo beleefd. Door jullie ben ik van hardlopen gaan genieten — en ga ik hier na de Venloop zeker mee door.

Bedankt! 💛