Djunies

Hoi allemaal,

Ik ben Djunies. Werkzaam als holistisch therapeut, na een ernstig depressie ook als vrijwilliger werkzaam op de basisschool van onze drie jongste kinderen en tevens vrijwilliger bij Stichting Musical Stella Duce.

Samen met Tom (41) heb ik een groot gezin, onze Lot (14), Jor (12), Nouk (10), Krijn (4) en Mies(4). We wonen in Baarlo.  Ons leven is nogal hectisch met al onze bezigheden, maar de komende weken komt er nog een bezigheid bij.

Inmiddels drie en half jaar geleden belandde ik in een ernstige depressie. Meerdere diagnoses volgden, op lichamelijk en geestelijk vlak. Verschillende therapieën volgden, ook medicateus. Iedere discipline hielp om mij weer op de been te krijgen. Echter raakte ik mijzelf helemaal kwijt. Wie was ik zonder alle labels? Wie was ik in de kern en wat had ik weer nodig om weer thuis bij mezelf te komen?

Mijn opleiding tot holistische therapeut bracht mij veel. Fysiek had ik nog een schop onder de kont nodig. Toen was daar opeens het bericht van het dreamteam, precies op het juiste moment. Nu geven de trainingen mij de fysieke ondersteuning van mijn herstel. De laatste stapjes om mij weer helemaal oké te voelen met mijzelf.

Ik loop enerzijds voor mijn eigen herstel, maar tevens ook om meer aandacht te vragen voor mentale ziektebeelden die dus ook een lichamelijke oorzaak kan hebben in mijn geval was het hormonaal namelijk pmdd de grotere zus van pms.

Het was een lange reis om de weg weer terug te vinden, maar dit voelt letterlijk en figuurlijk dat dit de laatste stappen naar mezelf zijn. De komende Venloop zal ik bij elke kilometer een stukje oud zeer achter mij laten en een stukje nieuwe toekomst schrijven. Laten er nog maar veel stappen komen.

8 weken langs de kant… maar nog steeds onderdeel van het team 🧡

Hardlopen voelt soms alsof alles vanzelf gaat. Je trekt je schoenen aan, stapt de deur uit en voor je het weet zit je in je flow. Totdat het leven even anders beslist.
Voor mij betekende dat: 6 weken eruit door een operatie voor de pmdd en daar bovenop nog eens 2 weken pauze door sneeuw en gladheid. Acht weken geen kilometers, geen schema’s, geen startknop op mijn telefoon.

En eerlijk? Dat was lastig. Heel lastig.

De operatie was niet alleen noodzakelijk voor mijn geestelijk herstel, maar ook belangrijk om mijn PMDD beter onder controle te houden voor de toekomst. Dat gaf er mentaal een extra laag aan. Het was geen “gewone” pauze van het hardlopen, maar een bewuste keuze voor mijn gezondheid op de lange termijn. En hoewel ik daar volledig achter stond, maakte het het stilzitten niet makkelijker.

Wat ik in die weken merkte, is hoe groot de rol van hardlopen inmiddels in mijn leven is. Het is niet alleen trainen, het is ontspanning, structuur en soms ook mijn hoofd leegmaken. Dat viel ineens weg. Toch probeerde ik de focus te verleggen: herstel, rust, vertrouwen houden. En vooral: geduld (niet mijn sterkste kant).

En net toen ik voorzichtig weer vooruit begon te kijken, gooide het winterweer roet in het eten. Sneeuw en gladheid zorgden ervoor dat ik nóg twee weken geduld moest hebben. Veiligheid ging voor alles, maar makkelijk was het niet.

Toch gebeurde er in die periode ook iets positiefs. Ik werd gedwongen om écht te luisteren. Naar mijn lichaam, maar ook naar de mensen om me heen. De trainers Pascal en Guido, en natuurlijk Vivian, hadden al aangegeven dat mijn herstel er goed uitzag en dat het terugkomen waarschijnlijk beter zou gaan dan ik zelf verwachtte. En eerlijk? Daar had ik best wat meer op mogen vertrouwen. Ik was vooral bang om te snel te willen, om weer teruggeworpen te worden.

Dat vertrouwen kreeg op 24 januari echt vorm. De eerste training waarin ik 5 kilometer met het team liep. Rustig, zonder druk, maar samen. Geen focus op tempo of prestaties. En toch voelde die training bijzonder. Het had een gouden randje. Gewoon weer onderdeel zijn van het team, samen starten, samen finishen – dat moment vergeet ik niet snel.

Wat me misschien nog wel het meest heeft geholpen in deze hele periode, is het Dreamteam zelf. De appjes, de Strava-activiteiten, de aanmoedigingen. Ook als je zelf niet loopt, blijf je onderdeel van iets groters. Dat maakt het verschil op momenten dat het even tegenzit.

Nu kijk ik vooruit. Niet te snel, niet te fanatiek, maar stap voor stap. Deze periode heeft me weer even laten voelen dat vooruitgang niet altijd in tempo of kilometers zit. Met vertrouwen, maar ook met respect voor mijn lichaam. Stap voor stap bouwen we weer op. En met die blik vooruit staat er iets moois op de planning: Venloop op 29 maart. Niet per se als prestatie-doel, maar als symbool. Van terugkomen, van doorzetten en van samen lopen.

Aan iedereen die ook noodgedwongen langs de kant staat: je bent niet weg, je bent onderweg. En die comeback? Die smaakt straks extra zoet.

Zoals ik al benoemde deze acht weken hebben me geleerd dat vooruitgang niet altijd in kilometers of snelheid zit. Soms zit het in herstellen, vertrouwen, durven loslaten, geduld en het durven leunen op de mensen om je heen. Juist daardoor voelt het lopen nu misschien wel waardevoller dan ooit.

En dat neem ik mee. Op naar alles wat nog komt – samen met het Dreamteam.