Saskia

Ik ben Saskia Loonen en ik ben soms impulsief.

Een tijd geleden zag ik een bericht voorbijkomen om mee te doen met een speciaal team (het Dreamteam) om klaargestoomd te worden voor de 10 km tijdens de Arrow Venloop op 30 maart 2025. Dat moet ik wel kunnen dacht ik en het is een mooie uitdaging om te kijken hoever ik kan gaan.

Dus zonder dat iemand wat wist heb ik me ingeschreven. En ja hoor, daar was het mailtje: Gefeliciteerd je zit er bij dit jaar om samen met nog 7 andere in een half jaar tijd klaargestoomd te worden voor de 10 km hardlopen.

Ho hu wat……. Rennen???

Weet je, wie a zegt moet ook b zeggen. Nee, ik had het liever niet gezegd, en aan het einde laten weten kijk eens wat ik heb gedaan. Ik wil geen kun je dat wel, weet je het zeker, kan je lijf het wel aan. Maar ik moet een blog gaan bijhouden dus tja, dan moet ik het maar vertellen.

Ik vind het ontzettend spannend, maar de trainers hebben vaker met mensen met NAH gewerkt. Mensen ik ga er voor en hoop 30 maart de 10 km uit te rennen samen met mijn mede renners en trainers.

De eerste Training zit er ook al op, jeetje wat was dat spannend. Het was heel druk op het sportpark omdat ook de Running Academy van start ging en we werden allemaal welkom geheten.

Veel prikkels voor iemand met een NHA (Niet Aangeboren Hersenletsel).

Daarna zijn we met onze trainers naar een rustige plek gegaan op het veld en hebben we uitleg gekregen over de trainingen en hoe die in elkaar zit. En daarna, JAJA toen was het zover onze allereerste training. Poeh poeh dat was wel pittig. Voor iedereen die denkt het is toch maar rennen? Ha, dat is niet! Er komt zoveel meer bij kijken. Wist je dat je ook de onderkant van je voeten moet trainen? Ik dus ook niet hahaha.

Ik heb het wel even moeilijk gehad moet ik heel eerlijk zeggen en een traantje was ook zeker daar. Wat doe ik eigenlijk hier en ik kan dat helemaal niet. En dan komen je trainers om de hoek en die praten je erdoorheen. Zo fijn!

Ik ben blij dat ik deze eerste les samen met de andere dames heb afgerond.Op naar de volgende.

Groetjes,

Saskia Loonen

Hoi allemaal,

Hier Blog 2 alweer.

Wat zo mooi begon is een grote domper geworden. Na het schrijven van blog 1 is er een hoop veranderd.

Mijn enkel heeft aangegeven dat hij het rennen niet leuk vindt. Dus dan maar fysio en aangepast trainen en met de haviksogen van mijn lieve trainers Pascal en Guido in mijn rug. Zij kijken of ik niet te veel doe om mijn enkel te belasten. Want ja, het woord eigenwijs is niet door een vreemde uitgevonden zeg maar.

Na een halve zaterdagtraining met heel veel pijn in mijn enkel en een goede huilbui op Vivian haar schouder heb ik toch maar besloten om verder onderzoek te laten doen. Er zijn foto’s gemaakt en er is een oud trauma aanwezig in mijn enkel wat mij nu de das om doet. Verder onderzoek volgt in Mill. Nou ga dat maar eens vertellen tegen je ren-besties.

Samen met Kay, mijn man, op woensdag naar de training. We hebben iets eerder afgesproken die dag zodat de training gewoon door kan gaan. Toen moest ik vertellen dat ik voorlopig niet meer mee zou kunnen rennen en het nu ook nog niet zeker is of ik met het team de eindstreep ga halen. Nou dat laatste werd meteen tenietgedaan. Want ik ga naar die eindstreep met mijn groep, ook al is het maar om ze er overheen te juichen.

Iedereen stuk voor stuk van deze lieve mooie groep heeft mij een hart onder de riem gestoken en ik blijf gewoon alles met hun meedoen al is het maar als supporter. Op woensdagen ben ik ook bij de training en kijk ik wat ik kan.

Oké Pascal niet rennen.

Oké Guido ik ben voorzichtig

Oké Viv, ik ben je extra hulp

En oké mijn lieve lieve ren-besties ik doe er alles aan om jullie over de streep te krijgen al is het maar met mijn stem en pompons. Dank jullie wel voor deze warme deken.

Aan iedereen nog een sportief nieuw jaar gewenst!

Sas

30 weken lang trainen letterlijk in weer en wind. En vergeet de ijs en sneeuw niet. Tranen van de pijn, maar ook tranen van het lachen. Wie had gedacht dat zoveel onbekende zo’n bekende van elkaar zouden worden?

Helaas heb ik zelf het rennen op moeten geven door een enkel blessure waarvan later bleek dat het een oude breuk was en daardoor irritatie veroorzaakte en ik eigenlijk niet had mogen rennen. (Ja wist ik veel). Ik zag al mijn hele uitdaging aan mijn neus voorbijgaan. 

Maar nee zeiden Vivian, Pascal en Guido, jij hebt getekend voor het Dreamteam dus jij gaat door voor het dreamteam. 

Viv zei, weet je Sas misschien kun je 5 km gaan wandelen ik keek haar met een scheef oog en zei “als mijn teammies 10 km rennen ga ik 10 km wandelen, want 10 km is 10 km toch?” Dan wandel ik met je mee zei Viv.

Ik bezocht trouw de woensdagavondtraining. Mijn teammies waren iedere keer zo blij als ik er was. Woensdagavond was Pascal de trainer en ik mocht helpen en de dingen doen die wel lukte. Ja ja ik ben assistent fluit. 

De zaterdagen met Guido heb ik helaas moeten laten gaan, omdat die trainingen in het bos waren en dat ging hem niet worden met mijn enkel en rug. Maar ik ben hem zeker dankbaar dat ondanks de vele kaarsjes die hij heeft aangestoken voor ons hij niet het Kapelke in de hens heeft gezet. 

Ik heb thuis flink geoefend met wandelen 2 keer in de week met Margriet en mijn man Kay. En afgelopen zaterdag was het dan zover: 10 km wandelen met Kay, Viv, Linda en ik. 

Wat was het gezellig en een mooie tocht. En daar stonden ineens 2 teammies langs de kant; Bea en Anouk mét eetbare horloges want nee nee geen horloge tijdens het rennen of lopen je moet genieten, aldus trainer Guido … dus dan eten we dat horloge maar op.

Had ik al verteld dat ik 10 km op mijn slippers heb gelopen? Geloof je het niet? Vraag maar aan Viv hahahaha. 

En daar richting de finish zag ik mijn moeder staan met tranen in haar ogen zo trots was ze. Ik kon het nog net droog houden. Maar toen stonden daar al mijn teammies en daar kwamen de tranen. Al die maanden dat we samen lief en leed gedeeld hebben gedeeld … een warme deken was dat daar aan de finish.

Zaterdagavond hebben we gezellig met het team de Pasta Party bijgewoond en geluisterd naar de geweldige klanken van de 2tone band. Mijn andere teammies kregen hun startnummers en we zijn vroeg naar bed gegaan want de dag erna moest er gerend worden. 

Zondag Venloop dag … zelfs ik was nerveus. Vandaag ben ik Chef jasjes en Chef zorg-dat-viv haar-langebroek-aanhoud-tot-ze-gaat-starten. Alle dames waren er klaar voor en de warming-up begon. Toen was het eindelijk tijd om het startvak in te gaan en was het moment eindelijk daar; de start van de 10 km. Ik ben naar voren gesprint en ben bij de omroeper gaan staan want dit geweldige team had een extra aanmoediging nodig en zo gebeurden het; ik ben naar boven gelogen en heb de omroeper het Dreamteam succes laten wensen. En dat zeker wel twee keer met pompons en alles zoals ik had beloofd. 

En iedereen heeft hem uitgerend. Ow wat waren we trots. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat dit met 30 weken bereikt kan worden. 

Ik hoop ook echt dat mensen die twijfelen aan hardlopen dit gewoon gaan proberen . 

Dit is gewoon een team waar je blij van wordt.

TEAMWORK MAKES THE DREAM WORK. 

Veel liefs

 Sas Dreamteam 2025